Mocznik – Urea

Właściwości fizykochemiczne

Ciało stałe, barwy białej o słabym zapachu amoniaku.

Synonimy

Urea, Urea pura, Carbamidum, Elacutan, mocznik

Postaci leku recepturowego

roztwory, maści

Działanie/zastosowanie

Mocznik znalazł wiele różnych zastosowań w zależności od stężenia. W niskich stężeniach (2,0 – 5,0%) działa nawilżająco, ponieważ posiada silne właściwości higroskopijne, które powodują zatrzymywanie wody w komórkach skóry. W większych stężeniach (15,0%) wykazuje działanie zmiękczające i delikatnie złuszczające, dlatego znalazł zastosowanie, m.in. w leczeniu rogowacenia okołomieszkowego czy atopowego zapalenia skóry. W najwyższych stężeniach (30,0% i więcej) działa silnie keratolitycznie, przez co może być stosowany w zwalczaniu zrogowaciałej skóry kolan i łokci w przebiegu chorób tarczycy, w leczeniu łuszczycy i rybiej łuski, wchodzi także w skład preparatów przeznaczonych do stosowania na popękane pięty.

Mocznik wykazuje również działanie antyseptyczne, dzięki czemu wchodzi w skład preparatów antytrądzikowych oraz działanie przeciwalergiczne.

Rozpuszczalność

rozpuszcza się w wodzie (1:1,5)

dobrze rozpuszcza się w etanolu

Gęstość

nie dotyczy

Trudności/ niezgodności

  • Mocznik można wprowadzać do podłoża bezpośrednio lub w postaci wodnego roztworu. Preferowany jest drugi sposób. Mocznik w postaci sproszkowanej substancji można wprowadzać  tylko w przypadku, gdy zawartość mocznika w sporządzanym preparacie wynosi 40% i więcej, gdy przepisano podłoże hydrofobowe i nie ma możliwości jego zamiany lub gdy mamy do czynienia z podłożem kremowym typu o/w i istnieje możliwość rozpuszczenia mocznika w zewnętrznej fazie emulsji. W pozostałych przypadkach mocznik należy rozpuścić w wodzie w stosunku 1:1,5 i w takiej postaci wprowadzać do sporządzanego preparatu.
  • Mocznik może tworzyć nierozpuszczalne kompleksy z kwasem salicylowym.
  • Rozpuszczanie mocznika w wodzie jest reakcją endotermiczną, dlatego świeżo sporządzonego roztworu mocznika nie należy od razu wprowadzać do podłoża, ponieważ ze względu na różnicę temperatur może dojść do jego krystalizacji.
  • Sporządzając preparaty recepturowe zawierające mocznik należy unikać silnego podgrzewania, ponieważ w temperaturze powyżej 60 stopni dochodzi do jego przyspieszonego rozkładu.

Dawka max.

sprawdź tutaj

Przykłady recept

Rp.

Hydrocortisoni   1,0

Urea pura   10,0

1% Sol. Ac. borici  

Eucerini   aa   ad   100,0

M.f. ung.

 

Rp.

Urea puri   10,0

Acidi salicylici   5,0

Vaselini albi

Eucerini   aa   ad   100,0

M.f. ung.

 

Rp.

Ureae   3,0

Aq. dest.   20,0

Vit. E puri   2,0

Lekobazae   ad   100,0

M.f. ung.

Dodatkowe informacje

nie dotyczy

Źródła

  1. Karta charakterystyki substancji leczniczej.
  2. Mocznik w bazie PubChem.
  3. L. Marszałł, Receptura apteczna półstałych postaci leków do stosowania na skórę: teoria i praktyka, Wydawnictwo FARMAPRESS, Warszawa 2015.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.